Okretanje” Andrije Mandića prema Evropi je taktički politički potez koji donosi i značajne praktične koristi onima koji se odluče na takav “volta-face”.
To je odluka pragmatičnog političara koja nema mnogo dodirnih tačaka s projektivanom opozicionom nadom (spoznajom?) da je “srpski svet” poražen i da je “pitanje dana” kada će se urušiti.
Za bolje razumijevanje ovog “okretanja” neophodno je temeljnije promišljati diskurs “drugačijeg puta ka istom cilju” koji je Mandić pomenuo u kontekstu raslojavanja unutar liderske strukture srpskog biračkog tijela u Crnoj Gori.
Jednako je važno detaljnije analizirati i sami koncept “srpskog sveta” kao specifični okvir u kojem se pozicionara budućnost kolektiva, odnosno, kao model razvoja koji ne počinje i ne završava s individualnim političarom i autoritarnom strukturom vladanja koju taj političar kreira.
“Srpski svet” je projekat što počiva na neuporedivo većoj temporalnoj dimenziji, pa su svi njegovi zagovornici, bili oni na vlasti ili ne, samo vojnici koji ispunjavaju kratkoročne taktičke zadatke. Stoga je pogrešno njegovu dugovječnost i ostvarivost vezivati za bilo kojeg individualnog političara i strukturu vlasti koju taj političar kontroliše.
Projektovanje nade u skori krah ovog kleronacionalističkog i neoimperijalnogkoncepta je razumljivo iz pozicije političkog aktivizma ali je ono, de facto, kontraproduktivno za sve one koji se bore za temeljno dekonstruisanje takvog okvira i takve retrogradne vizije budućnosti kolektiva.
