Nesporno je da je u fragmentiranimdruštvima, kakvo je crnogorsko, selektivni i povremeni bojkot rada državnih institucija i tijela političkog odlučivanja legitimno sredstvo političke borbe.
Ova metoda može dovesti partije parlamentarne opozicije u bolju pregovaračku tačku u odnosu na vladajuću strukturu u državi, ali i u odnosu na međunarodne političke aktere koji djeluju u cilju formalizovanja širih integrativnih procesa.
Opoziciona racionalizacija povlačenja s linije političkog fronta kada su u pitanju problematične odluke vladajuće strukture jer se ne želi dati legitimitet djelovanju suparnika je slabašna i neodrživa
Završna faza EU integracija Crne Gore i stavovi parlamentarne opozicije su dobar primjer za funkcionalnost, ali i štetnost jasno targetiranog i vremenski limitiranog političkog bojkota. Administraciji u Briselu je danas jasnije nego ranije da Crna Gora ne može u bliskoj budućnosti postati dio EU okvira ako DPS i koalicija ES ne naprave značajne ustupke na tom putu.
Pomenuta funkcionalnost bojkota je korisna i zato što primorava EU administraciju da napravi otklon od dosadašnjeg stava koji je, de facto, marginalizovao značajan segment biračkog tijela u Crnoj Gori koji svoje povjerenje daje ovim dvijema partijama.
Dosadašnje EU ignorisanje ove realnosti i nekritička podrška političkim akterima u Crnoj Gori, koji su ideološki anti-zapadni i anti-evropski, je Crnu Goru dovelo u slijepu ulicu, a crnogorsko društvo podijelilo još dublje. Na lokalnom nivou je otvorilo prostor za tobožnju metamorfozu nacionalista, ksenofoba i poštovalaca ratnih zločinaca u svojevrsne “Dražine evropejce”.
Istovremeno je ovakav stav EU administracije dekuražirao onaj dio biračkog tijela u Crnoj Gori koji luta u međupartijskom vakumu, ali i legitimisao skepsu oko sebičnih motiva briselske administracije.
Pozitivan ishod bojkota, međutim, nije zagarantovan, jer legitimitet i svrsishodnost ove alatke predstavlja poslovični “mač s dvije oštrice”.
Za početak, i partije koje su se odlučile na ovakav korak rizikuju da dovedu u pitanje iskrenost svojeg djelovanja i motive iz kojih se odlučuju na ovakav čin.
Ne učestvovati u procesu donošenja odluka se može (često utemeljeno) interpretirati kao oportunizam, a nerijetko i kao izraz dominantnog partitokratskog pristupa vođenju državnih poslova.
Ovakva interpretacija bojkota dobija na legitimitetu u društvima koja, poput crnogorskog, opstaju na modelu interesnih među-partijskih sporazuma i koalicija na lokalnom nivou, bez obzira na značajno partijsko nesuglasje ili potpunu suprotnost po pitanju temeljnih pravaca razvoja države.
Dosadašnje EU ignorisanje realnosti i nekritička podrška političkim akterima u Crnoj Gori, koji su ideološki anti-zapadni i anti-evropski, je Crnu Goru dovelo u slijepu ulicu
Partije koje koriste bojkot takođe rizikuju da budu optužene za napuštanje političkog bojnog polja zato što su suočene sa snažnijim protivnikom, ili zato što ne znaju kako da se s takvim protivnikom uspiješno nose.
Radikalnija kritika se nerijetko bavi i problemima nedostatka hrabrosti i istinske posvećenosti borbi za proklamovane ciljeve.
Opoziciona racionalizacija povlačenja s linije političkog fronta kada su u pitanju veoma problematične pojedinačne odluke vladajuće strukture (sastav žirija za državne nagrade, na primjer) jer se ne želi dati legitimitet djelovanju suparnika je slabašna i neodrživa.
Ona se oslanja na djetinjastu nadu. To je nada da će, nakon što vladajuća garnitura sve upropasti, svima konačno biti jasno s kakvim rušiteljima i zlonamjernicima imaju posla, a opozicija će ostati “čista” jer je odbila da učestvuje u urušavanju države.
Ono što se s lakoćom prenebregava jeste činjenica da ovakvim stavom parlamentarna opozicija bira da se ne bori za sopstvene proklamovane principe bez obzira na političku žrtvu koju može podnijeti.Ona, u stvari, odlazi s najvažnijeg fronta odbrane države i bira da ne bude vatra, već preferira da iza nje ostane ljigav trag, kao iza puža.
Značajnom dijelu populacije u Crnoj Gori je jasno da se na takvom tragu ne gradi zdravo društvo, ali se tako održavaju decenijama stare poslovične “neprincipijelne koalicije” bazirane na partijskim interesima.
