Zahvaljujući svojoj političkoj eliti (u kontinuitetu) i svojim vjerskim upraviteljima, savremena Srbija odavno nije “među šljivama” niti je “pesma među narodima” (Oskar Davičo).
Ona je, na sopstvenu štetu i među zabrinutim susjedima, već dugi niz decenija (vijekova?) omamljena šljivovicom ksenofobije, nacionalizma i mitomanije.
Ona već dugo tumara sopstvenim nepočin poljem, krvava “do očiju” i neprestano bije vanvremene bitke “za žive i mrtve robe” (Mak Dizdar)
Njeni pogledi su kratkovidi i od neprestanog zurenja u ogledalo mržnje prema drugima i sebi samoj, dok dim kultnogsvetosavskog tamjana nagoni suze niz obraze nacije.
Tokom nekoliko posljednjih vjekova Srbija je bila poslovično “l’enfant terrible” Evrope, koje posjeduje i naglašeni osjećaj važnosti što je ankerisan u istorijskom narativu samoviktimizacije i potkovan snažnim hegemonim tendencijama.
Istorija njenih susjeda je stoga obilježena dubokim ožiljcima koji su ostali iza agresivnih avantura Srbije što su bile ponukane tim hegemonim porivima.
Ove osobine, naravno, nijesu jedinstvene za Srbiju. Važno je ipak naglasiti činjenicu da je tokom posljednja dva vijeka njena politička klasa bila nevoljna i nesposobna da se zaista angažuje u procesu kreiranja moderne nacije koja bi, makar u nekoj mjeri, bila oslobođena lanaca koje sobom nose atavističke strasti etničkog nacionalizma.
Njeni susjedi se nadaju da će se, kad-tad, pojaviti emancipatorska varnica sposobna da srpsko društvo izbavi iz teških bukagija prošlosti i straha od modernizacije.
Iako nada umire posljednja, takva varnica je još uvijek samo komšijska “želja pusta”.
Znamo i da vuk poslovično dlaku mijenja, ali ćud nikada, pa davnošnje poetske molbe genijalnog Veska Pope svi susjedi treba da uzmu kao opomenu: “vrati se u svoju jazbinu hromi vuče i tamo spavaj dok ti se dlaka ne promeni”.
