Naš domaći bezbjednosni mag, koji je takođe osvjedočeni ekspert za modernu istoriju našeg prostora i neprikosnoveni stručnjak za kompleksnu naučnu problematiku kolektivnog nasilja i zločina genocida, Aleksa Bečić, juče je (7. 06. 2026) iznova ponosno besjedio o svom administrativnom doprinosu pamćenju specifičnog zločina na našem prostoru iz vremena Drugog svjetskog rata.
Njegovo pominjanje tadašnje osvetničke likvidacije civila, uključujući djecu, koji su smatrani za saradnike antifašističkih partizanskih grupa u reonu Pive i Velike, zahtijeva kraći komentar jer dolazi iz tačke njegove administrativne moći i predstavlja ruganje istorijskim činjenicama “u produženom trajanju”.
Aleksa Bečić je, de facto, podsjetio građane da njegovom (ličnom i partijskom) nedavnom administrativnom zaslugom žive istorijski revizionizam.
Podsjetio ih je, ovaj naš Eliot Nes, da politički profit lako i brzo pretvara laž u istinu, a pogotovo kada se ta metamorfoza oposli kroz proceduru u najvećem zakonodavnom tijelu u državi Crnoj Gori. Podsjetio je takođe i na to da što se laž češće ponavlja, obraz sve manje bridi i sve rjeđe crveni.
Iako znam da “pričam u vjetar” i da će mi riječi iźesti naša nezasita bezdanica laži, moram ponoviti radi onih veoma rijetkih u Crnoj Gori kojima politički oportunizam i istorijski revizionizam još uvijek nijesu sasvim popili mozak i izlizali obraz: neosnovano je pričati o genocidu u Pivi i Velici.
Rezolucija o tom zločinu pripadnika SS Divizije Princ Eugen i njoj pridruženih četnika nad civilima zato što su bili viđeni kao pomagači i simpatizeri partizana, koju usvojila Skupština Crne Gore 2022. godine, stavila je administrativni pečat na istorijski laž koja je zarad političkog profita petparačkih političara i još petparačkijih “istoričara” postala zvanična istina.
Ova i ovakva “zvaničnost” bi zastiđela pošten svijet i u sferi politike i u akademskoj sferi. Činjenica da ovakva laž obitava u javnom diskursu i da ima skupštinski štambilj je jasan pokazatelj koliko poštenog svijeta naseljava ove dvije sfere.
Iznova, i za kraj: zločini tada počinjeni u reonu Pive i Velike ne mogu biti okarakterisani kao genocid.
(Autor je istoričar)
