Briga aktuelnog beogradskog autokrate za „srpski svet“, nije ništa drugo nego pokrivalica za Projekat velike Srbije na Zapadnom Balkanu. „Srpska vera, srpske zemlje i srpski rod“na Zapadnom Balkanu u izmaštanoj fikciji njenih ideoloških prvaka je patološka projekcija kompleksa, nakon petstogodišnjeg saraorskog staža, pod otomanskom imperijom.
Kao „razuman argumenat“ za velikosrpski ideološki projekat 21. vijeka, beogradski oligarh se motiviše osvajačkom dinastijom Nemanjića 13. vijeka. Valjda i zato, spomeniku Stevanu Nemanji u Beogradu, visokom oko 25 metara, oduzima simbol duhovnosti a ističe simbol sile. Umjesto krsta istaknuta je sablja.
Sve što odgovara velikosrpskoj palanačkoj lakomosti proglašavaju srpskim
Moralno problematična dinastija, sa zločinima nad Bogumilima i tada anatemisanom crkvom, danas za beogradskog apsolutistu postaje uzor i nadahnuće koje dobija izraz u ideološkom projektu „srpskog sveta“.
U velikosrpskoj kleronacionalističkoj fikciji „srpski svet“ je srpska vera, rod i zemlja, tamo gdje živi ili je živio i jedan Srbin ili katolik srpskog gena na Zapadnom Balkanu. A cilj je očuvati „čisti srpski genetski materijal i srpski genetski kod“ na prostoru do granice, Karlobag- Karlovac- Virovitica i od Subotice do Bara. Sa teritorijama srpske: Bosne, Dalmacije, Crne Gore i Sjeverne Makedonije.
Ideološka fikcija „srpskog sveta“ može biti ostvarena samo ideokratskom despotijom i nasiljem sa sadržajima manipulativne spin diktature. Pretpostavka za uspjeh velikosrpskog Projekta Zla, treba da se ostvari na tri područja političkog djelovanja. Kod domaće (srpske) javnosti, kod susjednih država na Zapadnom Blakanu i na međunarodnom planu.
Cilj je da se nacionalni srpski korpus regiona pretvori u poslušnu gomilu, koja „ne misli i ne sudi“, kojoj je namjesto zdravog razuma ubačen virus osjećanja prevarenosti i ugroženosti, sa porivima inata i osvete. Da se svjetskoj političkoj javnosti politika beogradskog despota predstavi kao faktor mira na Zapadnom Blakanu. Da se susjedne države, gdje žive Srbi, ili su nekad živjeli ili bili Srbi, neprestano optužuju lažnim spinovanjem da ugrožavaju Srbe, a da Srbe u državama gdje žive podstiču da budu remetilački faktor i promoteri beogradske politike.
Terorom protiv zdravog razuma
Cilj beogradskog populističkog manipulatora je da domaća javnost postane zavedena rulja, koja ne misli i ne sudi i kojoj je oduzet kapacitet da shvati da zločinci i psihopate nemaju ni naciju ni vjeru, imaju samo dijagnozu. Beogradski autokrata ulaže maksimalne napore da svakodnevno, iz zemlje i inostranstva, upućuje svojim građanima manipulativne informacije, poluistine i neistine. “Laž je državni srpski interes. Laž je u samom biću Srbina“ (Ćosić).
Cilj stalnih plasiranja manipulativno koruptivnih sadržaja je da se sopstvenom narodu „isključi“ zdrav razum i oduzme kapacitet za akciju, kako bi sa njim mogao da radi šta god hoće.
Njemu je jasno da zdravomisleće građane nije moguće upotrijebiti za infantilne ideje i sulude Projekte Zla. Otuda panično reagovanje Vučića kada mu sa skupa, od preko 200 hiljada, intelektualna javnost Srbije, javno skida obrazinu sa lica i pokazuje ga u liku fanatičnog diktatora „krvavih ruku“.
31Diktator je ranjen. Svoje građane naziva neprijateljima Srbije, ustašama, stranim plaćenicima, siledžijama, blokaderima… Jasno mu je da njegova manipulacija sviješću građana Srbije nije uspjela. Velikosrpski reditelji nijesu uspjeli da iskonstruisanim znanjem razore zdrav razum intelektualne javnosti Srbije koji je zasnovan na stvarnom istorijskom iskustvu.
Razjareni patokrata pokreće tzv. „invaziju idiota“ u svim sistemima i subsistemima države.
Umjesto pravnog reda, vladavine prava i pravednosti nastupa anomija, regresija. Simulacija pravnog reda i vladavine prava. Zakoni postaju kontaminirani. Imuni sistemi ne reaguju. Pravo prestaje biti oslonac moralno etičkim vrijednostima.
Nosioci naučnih, kulturnih i prosvjetnih institucija pod udarom su intelektualne i ljudske kastracije od strane režima. Prijeti moralna anesteziranost slobodnomislećeg čovjeka.
I dok se beogradski apsolutista trudi da institucije sistema uskladi sa infantilnim ciljevima ideologije „srpskog sveta“, mnogi mediji, koji su na pozicijama objektivnog informisanja, određeni su za „virtuelnu lomaču“ umrežene gomile i do zuba naoružanih specijalaca koji se angažuju u odbrani - jednog diktatora, jedne ideologije, jedne istine, jednog načina mišljenja.
Nagrađuju se i promovišu ulizice ispranog mozga, ljudi osuđeni za ratne zločine i učesnici pljačkaških formacija na područjima Zapadnog Balkana, gdje su se krajem prošlog vijeka dešavali genocidni zločini.
Cilj beogradskog manipulatora je da domaća javnost postane zavedena rulja, koja ne misli i ne sudi i kojoj je oduzet kapacitet da shvati da zločinci i psihopate nemaju ni naciju ni vjeru
A kad, podanici diktatora organizuju rituale odanosti, sa zastavama, parolama, sendvičima, kad se javno vrijeđaju slobodnomisleći djelovi društva, hapse i premlaćuju studenti, diktator dobija napad miline i emotivnog šoka. Počinje da vjeruje da je monopolizovao političku komunikaciju i ukinuo slobodno misleću javnost?
Ipak, podsvjesno, zna da slobodnomisleći srpski narod nije za nove Srebrenice, Bratunce, Merkale, Oluje i safari lovišta na ljude. Zna da je „zavist ubica vrlina“.
Zna da su za ostvarenje bolesnih ideoloških ciljeva potrebni mentalno bolesni ljudi. Gomila poslušnih, zavedenih ili korumpiranih ljudi za koje ne postoji stvarnost. Za njih postoji samo privid po mjeri i želji diktatora. Postoji spektakl maski, koje neprestano građanima Srbije, priređuje vladajuća despotija.
“Naša svijest se ne može osloboditi sve dok se ne otrgnemo halucinaciji pozorišta maski i preobraćenja. Dok naš razum ne stavi pod svoju kontrolu uobrazilju koja nam oslikava pod maskom skriven lik moćne i sveprisutne vlasti. Iza obrazina su gramzive ali uplašene osrednjosti.“(S. Kara-Murza)
Bjelosvjetski potrčko, domaći diktator
Po pravilu spoljna politika je nastavak unutrašnje politike jedne zemlje. U suprotnom radi se o neozbiljnoj mimikriji koja na svjetskoj sceni diplomatije pokazuje „janusov obraz“ bez dosljednosti i stalnosti.
Aktivnosti u spoljnoj politici beogradskog apsolutiste više liče na političkog vagabunda, palanačkog šićardžiju koji tumara od „čeličnog bratstva“ na dalekom istoku, preko istorijskeljubavi majke Rusije prema Srbima, do oduševljenja sa Trampom Srbinom i najavom raspada Evropske unije?
Otrežnjenje nastaje kada Kina zatraži redovno servisiranje kredita, kada Tramp otkazuje investicije i zahtijeva sankcije Rusiji, a Rusija, javno, postaje „samo malo“ agresorska i pomalo „maćeha“, a tajno ostaje bratska. Jer su dva državna činovnika Srbije u Rusiji zadužena da tajno „peglaju“, ono što je Vučić prisiljen da javno govori. Tada zapadna Evropa, beogradskom autokrati služi samo kao bankomat za podizanje novca.
Palanačka destrukcija velikosrpskog inata, zavisti i zluradosti ide toliko daleko da Beograd vidno ometa prijem Crne Gore u EU
I svijet diplomatije vidi tu dvoličnost, nedosljednost, političko tumaranje i balkansko šibicarenje beogradskog patokrate. Zato se kontakti sa njim reduciraju na margine, hodnike i slučajne susrete koji se, po pravilu, domaćoj javnosti predstavljaju kao značajan uspjeh njihovog cijenjenog vođe.
Etnocidom protiv crnogorske nacije
U normativne akte Srbije ugrađen je remetilački normativ kojim se svi Srbi u bivšim republikama Jugoslavije, smatraju dijelom srpskog etičkog prostora i njihov je predsjednik, Predsjednik Srbije. Ja sam predsjenik svih Srba u Regionu, kaže Aleksandar Vučić. To je protivzakonito miješanje Srbije u suverene poslove susjednih država.
Dakle, populaciju Srba iz država regiona Zapadnog Balkana, beogradski oligarh uz pomoć SPC može da koristi za ostvarenje ideokratske vladavine, da ih angažuje kao petu kolonu u državama gdje žive, da ih koristi kao mobilno glasačko tjelo, da budu uključeni-plaćeni za manipulativne i koruptivne poslove u informativno propagandnoj djelatnosti u funkciji Projekta velikosrpskog Zla. Dakle, prvenstvo građanske i nacionalne lojalnosti Srba u državama tzv. „srpskog etničkog prostora“ treba da bude obaveza prema Beogradu a ne prema državi u kojoj žive. To je apsurd ultra plus!
Crna Gora je najočigledniji primjer kako se velikosrpska hegemonija beogradskog despota koristi kao remetilački i razarajući faktor koji destabilizuje suverenitet, legitimitet iprosperitet suverene Crne Gore. Srbi u Crnoj Gori prestaju biti ugroženi tek onda kad su u poziciji da oni ugrožavaju njen suverenitet i nacionalni integritet.
Glasogovornici velikosrpskog Projekta zla, pojedini akademici, haški osuđenici, plaćeni šatro- naučnici (Bećković, Šešelj, Bokan, Raković, Antić…) dobijaju neograničeno vrijeme da u programima pljuvačkih medija (Hyppi, Informer, Pink…) na najprimitivniji način prosipaju mentalno zlo po milenijumskim slobodarskim vrijednostima crnogorskog identitetskog postojanja.
Iz bogatog kulturnog, duhovnog i svjetovnog nasljeđa Crne Gore se otimaju, prisvajaju, falsifikuju autentične crnogorske identitetske vrijednosti.
Sve što odgovara velikosrpskoj palanačkoj lakomosti proglašavaju srpskim. Dešava se svojevrstan etnocid protiv sadržaja crnogorskog nacionalnog identiteta. U sve sisteme i sub sisteme crnogorske države ubacuju se korumpirani kadrovi i propagandni sadržaji koji ometaju i kompromituju bilo koji uspjeh crnogorske Crne Gore.
U institucije države instaliraju se tzv. „lomehuzove bube“ koje razjedaju zdravo identitetsko tkivo crnogorsko.Raznim podvalama i konstruktimakompromituju se najugledniji zaštitnici entiteta crnogorskog identiteta. Beogradski despot i petokolonaši „srpskog sveta“ iz Crne Gore, koriste svaku priliku da umanje međunarodni ugled Crne Gore.
Ta palanačka destrukcija velikosrpskog inata, zavisti i zluradosti ide toliko daleko da Beograd vidno ometa prijem Crne Gore u EU. Dolazi do izražaja palanačka zavist za koju „nema sveta izvan duha palanke“. A tamo gdje vlada duh palanke udružen sa ideokratskim apsolutizmom sve je moguće. Moguće je mijenjati istoriju ako im ne odgovara, mijenjati granice ako im se čine uskim, pokušaće i da Hrista zamijene Svetim Savom?!
Za Crnu Goru je posebno opasna anticrnogorska sinergija velikosrpskog nacionalizma i svetosavskog etnofiletizma. SPC, koja je četvrt vijeka nosila prokletstvo vaseljenske patrijaršije, dva i po vijeka nije postojala, a „Kosovski zavet“ i Svetosavlje, afirmisani su tek krajem 19. vijeka, bila je i saučesnik najnovijih zločina, postala litijaško velikosrpska interesno profitna crkvena organizacija u Crnoj Gori.
Pokušaji demonizacije, delegitimizacije i dehumanizacije svega izvorno crnogorskog od strane ideokratske vladavine beogradskog despota, je „pokazna vežba“ šta može da čeka ostale države Zapadnog Balkana, ukoliko njihov etnički entitet Srba bude u funkciji velikodržavne beogradske hegemonije zla.
Moglo bi se reći da je beogradskom patokrati dobrodošao vojni savez Hrvatske, Albanije i Kosova kako bi imao razlog da uspješnije ideologizira građane Srbije, da opravda nagli porast militarizacije Srbije i da rasplamsa velikosrpski hegemonizam na Zapadnom Blakanu sa vidnom mržnjom prema Hrvatima, Crnogorcima i Makedoncima i potenciranjem potrebe zaštite srpskog etničkog prostora na Zapadnom Balkanu.
Ideološka fikcija „srpskog sveta“ može biti ostvarena samo ideokratskom despotijom i nasiljem sa sadržajima manipulativne spin diktature
Očigledno je da u koruptivno-manipulativnom političkom kiču promotera velikosrpskog klero-nacizma Aleksandra Vučića nema mjesta za slobodnog čovjeka. Na kraju, postavlja se pitanje ima li perspektivu Zlo ideologije „srpskog sveta“ na Zapadnom Balkanu?
Ima, ukoliko u Vučiću pođe za rukom da koruptivno manipulativnim aktivnostima ispin diktaturom monopolizuje političku komunikaciju i obezbijedi kritičnu masu srpskog etnosa, da odustane od zdravog razuma i postane gomila koja nije sposobna da misli i sudi. A sa „narodom kome je oduzet kapacitet za akciju i kapacitet da misli i sudi, možete da radite šta god hoćete“.
Ima, ukoliko države Zapadnog Balkana ne budu složne i energične da se radikalno suprotstave tom Zlu, uz uvažavanje lojalnog etničkog korpusa Srba državi u kojoj žive. I ukoliko se na vrijeme ideokratski projekat „srpskog sveta“ na Zapadnom Balkanu na vrijeme ne prepozna kao remetilački faktor od evropske javnosti.
Ima, ukoliko se ideokratija velikosrpskog diktatora na međunarodnom planu uklopi u globalni geopolitički interes velikih sila na zapadnom Balkanu. Nije dovoljno vjerovati da se Zlo neće desiti, treba na vrijeme djelovati da se Zlo ne desi.
