Za Dan novinara Crne Gore je uzet datum 23. januar 1871. godine, kad je na Cetinju odštampan prvi broj prvog crnogorskog lista "Crnogorac". Nedjeljnik za politiku i književnost izlazio je na četiri strane.
„Crnogorac“ ke bio nedjeljnik i prvi politički list u Knjaževini Crnoj Gori.
Prvi broj je štampan u knjaževskoj crnogorskoj Državnoj štampariji.
Prvi urednici bili su Sima Popović iz Srema i Zadranin Jovan Sundečić. Finansiran je novcem crnogorske države, a kao zvanični vlasnik bio je naveden Jovan Sundečić, sekretar Crnogorskog dvora i pisac teksta za himnu Ubavoj nam Crnoj Gori.
Izašlo je 106 brojeva. Tokom 1871. štampano je 48 brojeva, 1872. je izašla su 52 izdanja, a 1873. svega 6 brojeva „Crnogorca“.
Distribuisan je u Austrougarskoj i Srbiji, a imao je ukupno 700 pretplatnika.
Bavio se uglavnom političkim temama, savremenim međunarodnim pitanjima, zbivanjima u zemlji i susjednim krajevima.
Imao je istoimeni književni dodatak. Njegova redakcija nalazila se u hotelu Velika Lokanda. Odigrao je krupnu političku ulogu u podržavanju oslobodilačkih težnji porobljenih naroda na Balkanu i izražavao simpatije prema revolucionarnim pokretima u Evropi.
„Crnogorac“ je bio popularan i u okruženju i sa simpatijama je pratio sva značajna zbivanja u Evropi i svijetu.
Dva mjeseca nakon zabrane Crnogorca na Cetinju je 23. aprila 1873. preimenovan u „Glas Crnogorca”. Iako je formalno slovio kao poluzvanični, suštinski je bio zvanični organ crnogorske vlade.
Zbog oštrih stavova prema Austrougarskoj i Turskoj i njihovih zabrana da se rastura na njihove teritorije prestao je da izlazi nakon 28 mjeseci, a posljednji broj izašao je 15. februara 1873. godine.
Odlukom Sekretarijata za informisanje Republike Crne Gore 12. jula 1998. dobio je tretman kulturno-istorijske vrijednosti pod zaštitom države.
