Rad na dokumentu poznatom kao Krfska deklaracija, koji je 20. jula iste godine usvojen bez predstavnika Crne Gore, počeo je na današnji dan 1917. godine, u vrijeme njene okupacije i boravka crnogorske vlade u egzilu kako bi se nakon završetka Prvog svjetskog rata definisali i realizovali zahtjevi u prvom redu srpske vlade, koja u planiranoj zajedničkoj državi Srba, Hrvata i Slovenaca nije željela Crnu Goru kao konstitutivni element.
U deklaraciji su se autorizovani predstavnici Srba, Hrvata i Slovenaca saglasili da na bazi samoopredjeljenja naroda i na demokratskim principima osnuju zajedničku jedinstvenu, slobodnu i nezavisnu državu, koja bi bila ustavna, demokratska i parlamentarna monarhija sa dinastijom Karađorđevića na čelu.
U toj unitarističkoj ideji, Srbi, Hrvati i Slovenci smatrani su kao jedan narod tako da se nadalje priznavala samo ravnopravnost njihovih imena, znakova, pisama i vjera, dok se na ostale naroda i narodnosti u budućoj zajednici nije ni mislilo.
Predsjednik srpske Vlade Nikola Pašić sazvao jekonferenciju na Krfu, na kojoj su učestvovali članovi srpske Vlade i delegacija Jugoslovenskog odbora na čelu sa Antom Trumbićem. Osnovni cilj njenog sazivanja bilo je približavanje stavova dviju strana, ali i namjera da se izvrši politički pritisak na sile Antante da odustanu od ideje o opstanku Austrougarske monarhije. Pored ovoga, na sazivanje konferencije su imali veliki uticaj i Februarska revolucija u Rusiji, ulazak SAD u rat, kao i revolucionarni pokreti jugoslovenskih naroda u Habzburškoj monarhiji
Dokumentom poznatim kao Krfska deklaracija, koji su na završetku konferencije potpisali Pašić i rumbić, naznačio je prisajedinjenje Crne Gore Srbiji.
