Vojni puč 27. marta 1941. izvela je grupa prozapadno orijentisanih oficira Jugoslovenske vojske na čelu sa generalom Vojnog vazduhoplovstva Borivojem Mirkovićem, zbacivši s vlasti tročlano kraljevsko namjesništvo, kneza Pavla Karađorđevića, dr Radenka Stankovića, dr Iva Perovića i vladu Cvetković-Maček, koja je dva dana ranije potpisala protokol u Beču o pristupanju Kraljevine Jugoslavije Trojnom paktu.
Učesnici su bili podstaknuti na puč od pojedinih domaćih antinjemačkih opozicionih krugova, kao i na vojna i politička obećanja Velike Britanije, koja je tada bila u ratu sa Njemačkom. Demonstracije protiv Trojnog pakta održane su širom Kraljevine Jugoslavije, a u Crnoj Gori okupljanja su bila na Cetinju, u Podgorici i Kotoru.
Na beogradske ulice izašle su hiljade demonstranata uzvikujući i noseći parole „Bolje rat nego pakt“, „Bolje grob nego rob“.
Grupa vojnih oficira, predvođena generalom Dušanom Simovićem, izvela je puč i oborila vladu.
Istupanje Jugoslavije iz Trojnog pakta izazvalo je odlaganje planiranog njemačkog napada na SSSR za 38 dana, sa 15. maja na 22. jun 1941. godine.
Datum se smatra jednim od najvažnijih u jugoslovenskoj istoriji i obilježava se kao početak suprotstavljanja fašizmu u Drugom svjetskom ratu.
