Ne, nijesu to sada bili četnici, oni od 9. maja 1942, nego pripadnici crnogorske policije, sa crvenim državnim grbovima koji su pucali prema heroju, baš na 13. jul 2022.
Ne, nijesu bili meci, već patrone suzavca. Ali ne na ekstremiste i novočetnike iz ,,Tvrdoša“, ,,Stupova“ ili simpatizere gradonačelnika ,,Šubare“ Kovačevića iz nekih drugih paramilitarnih organizacija pod pokroviteljstvom Crkve Srbije.
Ne, crnogorski policajci, sve sa crnogorskim grbovima blizu srca, bacali su suzavac na crnogorske antifašiste, na one koji baštine ideju slobode i slobodne Crne Gore. Za koju je Ljubo Čupić dao život.
Ili, možda, te žene i muškarci što kliču slobodi nijesu bili patriote? Već su, svi do jednog, uključujući i đecu, bili ,,crnogorski nacionalisti“. Da, oni ,,asimptomatski crnogorski nacionalisti“ – kako bi to napisao polupismeni izvođač propagandnih bljuvotina iz koncerna Vijesti – koji su ,,tempirana bomba ubačena u crnogorsko društvo“?!
Mora biti da se vječito živi Ljubo i sada smije, ali onako turobno, s gorčinom. I neka ga: što je od osmijeha razorniji odgovor na bestidnu bedastoću politike koju vlada Dritana Abazovića sprovodi po uputstvima Crkve Srbije i mentora iz Beograda; što pouzdanije od osmijeha heroja razotkriva bestidnost politike koja smatra da bi Crnoj Gori bilo mnogo bolje – bez Crnogoraca.
