Tačno je, kao što je konstatovao kolega Adnan Prekić, da je odnos prema genocidu u Srebrenici svojevrsni spomenik političkog licemjerstva u Crnoj Gori.
40Istini za volju ova forma licemjerstva nije ekskuzivno vlasništvo crnogorske političke i državne strukture. Ona je tipična za sva društva koja organizovano bježe od istine o odgovornosti za zločine počinjene u ime kolektiva.
Pod terminom “kolektiv” u ovom slučaju, i kada je u pitanju genocid u Srebrenici, podrazumijevam dvoslojnu identifikaciju: nacionalnu i vjersku. Naime, ovaj genocid je počinjen u ime srpstva i pravoslavlja.
Na to nas već trideset godina svakodnevno podsjeća Crkva Srbije i njeni komesari u mantijama, što veličaju i štite osuđene ratne zločince. To je, na srebreničkoj ulici u julu 1995. jasno “u kameru” rekao i glavni izvođač genocidnih radova, osuđeni ratni zločinac, Ratko Mladić.
Ne postoji apologeta krvi i tla u Srbiji i u Crnoj Gori koji može opovrgnuti dželatovu konstataciju o “oslobađanju” tog grada i regije od “Turaka”.
Njegova ponosna izjava o osveti za vjekove “ropstva” je istovremeno bila potvrda dvije centralne tačke genocida koje je uvijek najteže dokazati. Jedna je namjera da se genocid počini. Druga je činjenica da je genocid uvijek i bez izuzetka proizvod političke i vojne odluke vladajućih ustruktura u društvu.
Moram podsjetiti da je Ratko Mladić svoj krvavi i krvoločni pir u julu 1995. godine izveo uz svesrdnu podršku političkih, vojnih, vjerskih, medijskih, poslovnih i kriminalnih struktura iz Srbije.
Sudski dokazi protiv Mladićevog zamjenika, general-majora Radislava Krstića (priznao krivicu i osuđen za genocid) o likvidacijama u okolini Srebrenice (Potočari; Kravica; Bratunac; Tišća; Orahovac; “Brana” kod Petkovaca; Cerska dolina; Pilica (Dom kulture); Poljoprivredno dobro Branjevo; Kozluk) ilustruju obim i intenzitet te podrške.
Uprkos nekim ranijim iznuđenim potezima prepoznavanja srebreničkog genocida, Crna Gora je bila talac negatorskog napora koji je iniciran iz Srbije. To je bilo dijelom zbog transakcione prirode svog političkog ustrojstva, a dijelom zbog dominantne uloge koju u Crnoj Gori ima Crkva Srbije.
Arhiv suda u Hagu pohranjuje te dokaze i nadam se da će neke nove generacije imati lične hrabrosti i moralne postojanosti da otvore te fascikle...
Ona je i danas talac negatora srebreničkog genocida.
Nakon što je 2020. godine svetosavski kult potpuno zagospodario crnogorskim javnim i političkim prostorom, negatori genocida preuzeli su vlasništvo nad institucijama sistema. Od tada su, kada je u pitanju genocid u Srebrenici, naše strukture na vlasti postale kolektivni Vladimir Leposavić, pa je Crna Gora nastavila da čami u “‘ladnom zindanu” straha od komšijskih krvavih grijehova i od srpskog kleronacionalističkg odijuma koji bi prepoznavanje tih grijehova izazvalo.
Znajući ko drži ključeve ovog nacionalnog i vjerskog zatvora, iluzorno je očekivati da će ovogodišnje obilježavanje srebreničkog genocida biti nešto više od isprazne retorike relativizacije uz nezaobilaznu mantru o EU integracijama kao apsolutnom prioritetu.
Činjenice su ipak neumoljive, iako se vlast i drugi negatori genocida trude da te činjenice relativizuju ili uklone iz javnog prostora. Ovakvi napori su jalovi, jer je samo pitanje vremena kada će neumitnost dokumentovanih dokaza zakucati na vrata zločinaca i njihovih apologeta bez obzira na EU značku koju nose na reveru.
Arhiv suda u Hagu pohranjuje te dokaze i nadam se da će neke nove generacije imati lične hrabrosti i moralne postojanosti da otvore te fascikle i postave teško ali neizbježno i nadasve ljekovito pitanje: “Šta si radio u ratu, tata (deda)”?
