Procenat je glavni argument zahtjeva da se srpski jezik ustavno definiše kao službeni jezik u Cnoj Gori. To je nedopustiva kvantifikacija, kvantofrenija i degradacija suštine jezika. To je zanemarivanje životorodne činjenice da je svijet od jezika, a jezik od svijeta, da je jezik smisao nastajanja i postojanja ljudskog roda, koji se ne može redukovati u procentne izraze bilo koje vrste…
Čovjeka i čovjekovu zajednicu iz temelja gradi jezik. Jezik je smisaoni eliksir čovjeka i čovjekove zajednice. Čovjek kreće “na životni put” sa jezikom i zvršava svoj put sa jezikom. Jezikom se čovjek srijeće sa drugima i sa prirodom. Jezik je način nastajanja i postojanja čovjeka i čovjekove zajednice. Jezik je čovjekova poznata utopija koja mu otkriva smisao života.
118Jezik je čovjekovo istinsko vrijeme i vrijeme njegove zajednice, koje je isključivi proizvod njihove smisaone evolucije razvoja, a ne proizvod nikakve vajnske sile. Jezik je suštinski činilac vlastitog samorazumijevanja i sporazumijevanja sa drugim ljudima i sa Majkom Prirodom. Prema tome, jezik je kvalitativna odrednica nacionalnog identiteta svakog naroda koji živi u multinacionalnoj zajednici države Crne Gore.
Država Crna Gora, kao multincionalna zajednica, ima osnovni zadatak da obezbjeđuje “ontološku sigurnost”, svih njenih građana i svih njenih nacionalnih zajednica. “Ontološka sigurnost” znači: obezbjeđenje pretpostavki egzistecijalne postojanosti građana svih nacionalnih zajednica i očuvanje i razvoj njihovog etnokulturnog identiteta. Zato je državni, prostorno-vremenski državni identitet i subjektivitet Crne Gore neminovan uslov, ne samo nacionalne slobode nego slobode građanina uopšte.
Državni identitet je građen vjekovima, konačno subjektiviziran u imenu Crne Gore, koje se afirmiše kao crnogorski jezik i koji Ustav definiše kao službeni jezik.
Državni identitet Crne Gore, garancija je očuvanja i razvoja etnokulturnog identiteta svih nacionalnih zajednica koje su u sastavu multinacionalne države Crne Gore. Zato su u Ustavu Crne Gore ustanovljeni u upotrebi kao službeni jezici crnogorski, srpski, bosanski, albanski, hrvatski, i treba uvesti i romski jezik (moj predlog u studiji o RAE populaciji iz 2016). Jezici u službenoj upotrebi nose u sebi sve elemente afirmacije nacionalnih identiteta, svake nacionalne zajednice multinacionalne Crne Gore (to znači i srpske naconalne identitete).
Prema tome, zahtjev za ustavno definisanje srpskog jezika u Crnoj Gori, kao službenog jezika, nema nikave osnove sa suštinom očuvanja etnokulturnog identiteta Srba u Crnoj Gori.
Prvo: to isto pravo bi imale sve nacionalne zajednice multinacionalne države Crne Gore, što bi značilo totalni gubitak državnog identiteta Crne Gore. Veza državnog i nacionalnog identiteta u multinacionalnoj državi Crnoj Gori, oslanja se na građanina, a ne na podanika, što je logika carsko-monarhijskih sistema. Konkretan zahtjev Srba, pripada ovoj drugoj logici.
Kombinacija državnog i nacionalnog idemtiteta ne sadrži monopol bilo koga ili bilo čega. Državni identitet Crne Gore je forma slobode svih nacionalnih identiteta. To je sloboda u prostoru i vremenu, a ne neka imaginarna sloboda utopijskog karaktera moćnih carstava i monarhija,
Drugo: bilo kakva posebnost, kao što je zahtjev za imenovanje srpskog jezika kao službenog, ruši koncept jedinstvenog političkog projekta crnogorske multinacionalne države, koja ima jedinu perspektivu u interkulturalnosti svih njenih nacionalnih zajednica. Nacionalni jezici su centar te interkulturalnosti i osnova građanskih sloboda.
Prema tome, veoma je kontradiktorno da se predlagači ustavne promjene jezika na jednoj strani, kunu u vjernost crnogorskoj državi, a na drugoj, veoma izričito zahtijevaju ustavnu promjenu koja ruši sam smisao nastajanja i postojanja Crne Gore.
