Književno veče posvećeno stvaralaštvu Saladina Dina Burdžovića, pjesnika i proznog pisca čiji književni put traje više od tri i po decenije, održano je sinoć je u JU Centar za kulturu u Gusinju.
Na promociji su učestvovali Atvija Kerović, direktor izdavačke kuće „Almanah“ ukojoj suobjavljeni pomenuti naslovi, i Senada Đešević, profesorica književnosti. Publici se obratio i autor iznoseći interesantne detalje o nastanku ovih knjiga. Program je moderirala Zina Muljković. Rusmin Laličić, direktor Centra za kulturu, potrudio se, zajedno sa saradnicima, da promoterima omogući optimalne uslove i prikaže Gusinje kao gostoprimnu sredinu.
Burdžović, kako se čulo i sinoć, zauzima posebno mjesto u savremenoj književnosti našeg jezičkog prostora. Već gotovo tri decenije živi u Njemačkoj, ali njegovo književno djelo pokazuje da fizička udaljenost ne mora značiti i udaljavanje od vlastitog kulturnog i moralnog horizonta. Naprotiv, iz iskustva emigracije nastala je jedna snažna i prepoznatljiva književna perspektiva koja lokalno iskustvo povezuje sa univerzalnim pitanjima našeg vremena.
Autor pripada malobrojnoj grupi naših intelektualaca koji se odlaskom u inostranstvo nisu utopili u getoizirane emigrantske zajednice, već su uspjeli da se nametnu u novim sredinama kao relevantni i priznati kulturni stvaraoci.
Dug književni put Saladina Dina Burdžovića prati i veliki broj nagrada i priznanja. Među njima su „Ratkovićeve večeri poezije“, „Zlatni pjesnički prsten“, „Pjesnička riječ na izvoru Pive“, „Isak Samokovlija“, „Šumadijske metafore“, „Ivo Andrić“, „Ćamil Sijarić“, „Zavičajne staze Bihor“, „Risto Ratković“, „Zaim Azemović“, „Nagrada Ismet Rebronja“,„Nagrada Husein Bašić“ i Nagrada „Zavičajne staze“, 2026.
Ovom prilikom akcenat je dat na tri pjesničke zbirke: Rifat, Osmijeh Jasmine Ahmetspahić i El Fatiha za legitimni vojni cilj. Posmatrane zajedno, ove knjige čine jedinstven književni luk. To je angažovana poezija koja ne pristaje na istorijski revizionizam, koja se suprotstavlja pokušajima relativizacije zločina i koja istrajava u odbrani temeljnih humanističkih vrijednosti. Burdžovićeva poezija ne traži od čitaoca da bude saglasan sa njom u svakom stihu, ali traži nešto mnogo važnije – da ne bude ravnodušan.
Poezija je prostor u kojem čovjek možda najiskrenije progovara o sebi, o drugima i o vremenu kojem pripada. Ona od sjećanja, ljubavi, gubitaka, zavičaja, istorije i svakodnevice stvara jezik koji traje duže od trenutka u kojem je nastao. Tri knjige otvaraju različite pjesničke prostore, ali ih povezuje isti, prepoznatljiv pjesnički glas — glas koji pamti, pita, svjedoči, polemiše i ne pristaje na ravnodušnost.
U vremenu u kojem često svjedočimo banalizaciji književnosti, Burdžović podsjeća da književnost može biti prostor etičkog promišljanja i građanske hrabrosti. O njegovom djelu pisali su brojni književnici i kritičari iz regiona, među kojima su: Zuvdija Hodžić, Vida Ognjenović, Mile Sojić, Stevan Tontić, Miljenko Jergović, Zoran Bognar, Ismet Rebronja, Safet Sijarić, Andrej Nikolaidis, Petar Arbutina, Alija Džogović, Vidosav Stevanović, Faiz Softić, Draško Došljak, Gordan Stojović, Bogić Rakočević, Kemal Musić, Mehmed Đedović, Dragana Erjavšek, Zijah Sokolović, Dušan Govedarica, Vlatko Simunović, Željko Milović, Ibrahim Hadžić, Aleksandar Saša Jovanović, Božidar Proročić, Blagoje Vujisić, Nadija Rebronja, Adnan Žetica, Milan Orlić, Senad Karađuzović, Faruk Dizdarević...
O El Fatihi za legitimni vojni cilj Svetislav Basara je zapisao: “Dino Burdžović je pesnik dosledne skeptičnosti i vitalne nade koja u sebe sažima i amalgamiše individualnu, kolektivnu i opšteljudsku melanholiju. Njegove pesme nisu samo poetizovane projekcije sure s kojom se otvara Kuran, već i priče o tragovima (ne)čoveka u vremenu, pamćenju i moralnim izazovima rata i razaranja. Ova El Fatiha uči i pesnika i čitaoca o svemu onome što Bog jeste i svemu onome što čovek ne bi trebalo da bude.”
Poezija u zbirci Osmijeh Jasmine Ahmetspahić veoma dobro poznaje ljudsku tamu. Poznaje ratove, progone, mržnju, licemjerje i nasilje. Ali uprkos tome ne odustaje od čovjeka. Ne odustaje od mogućnosti da ljubav, saosjećanje i istina ipak imaju posljednju riječ. Zato su stihovi ove knjige istovremeno bolni i ljekoviti. Oni ne nude jednostavne odgovore. Ne nude utješne iluzije. Nude nešto dragocjenije – iskrenost.
Pjesnikinja Tanja Mulavdić prepoznala je tu osobinu kada je zapisala da je ova poezija „brutalna a nježna, cinična a ljekovita“. To naizgled protivrječje zapravo veoma precizno opisuje Burdžovićev pjesnički postupak. On ne prikriva rane, ali ni ne dozvoljava da rana postane jedina istina o čovjeku. Slično zapaža i pjesnik Petar Matović kada govori o junaku ove zbirke kao o savremenom emigrantu koji putuje kroz prostore obilježene stradanjem i uporno postavlja pitanje odgovornosti svijeta koji često odustaje od elementarnog humanizma.
General Jovan Divjak je o zbirci Rifat zapisao: „Poema Saladina Burdžovića je ljudska, čovečna, istančana, potresna saga o mladom čoveku, gorštaku, siromahu, svestranoj ličnosti, kome je ideal sloboda i ljubav za drugoga. Mladi bundžija, mladirevolucionar, zanesenjak, romantik.“
Zaključno, na večeri je govoreno o Burdžovićevom književnom putu dugom više od tri i po decenije. O putu između Bijelog Polja i Offenbacha, Crne Gore i Njemačke, zavičaja i emigracije, prošlosti i sadašnjosti. Sinoć je taj veliki opus publici približen kroz tri pjesničke knjige. Čuli su se književni prikazi promotera, ali su se čuli i stihovi - ono što možda nijedno tumačenje ne može do kraja objasniti: glas samog pjesnika.
