14.05.
19:07h
Nije lako boriti se za svoje viđenje pravde - štrajkujući glađu. Posebno, kada znaš da to može života da te košta.
U državi, u kojoj sve to, obično biva, pitanjem časti. I shvatanjem iste.
U državi, stvorenoj na jauku, leleku, kukanju, crnini, plaču. Muci svake vrste.
Krvi.
U državi, u kojoj je ono gore pobrojano, stoljećima bilo podrazumijevajući dio urođenje sociokulture.
I najvažnije, u sredini koja je tu - patnju, stradanje, tugu, gubitak ljudi, konsensualno prihvatala, ne trepnuvši.
Novo vrijeme, diskurs se promijenio.
Indiferentnost za tuđu patnju (iskusio sam), postao je dio podrazumijevajućeg obrasca, koji je dobio novocrnogorski svetonazor.
Od prilike - do prilike.
I gdje razlog (lično vidjenje) odnosi prevagu nad ljudskim golgotama.
Postali smo društvo gdje se navija da neko u mukama odgovara za "nepočinstva" prije nego li ih utvrde oni koji su za to nadležni.
Lično poimanje nečije krivice, kada se u zbiru posmatra, rađa masovnušaptačku - otvorenonavijačku, medijsku, jezivu hajku koja traži epilog.
Nimalo nejeziv.
Sumnja se izgubila.
I ništa se ne pretpostavlja.
Sa neupitno moždanom sigurnošću.
I puk se dijeli.
U minijaturnoj državi.
Sa implikacijama po željenu sociološku tolerantnost.
Izaziva li gore napisano potrebu da kao lirik, a to sam najmanje, zapišem sledeće:
kad zagrmi u srcu, a zakiši u oku, onda se čovjek nađe u olujama koje mogu da naiđu sa više strana. Jedna takva, od nas napravi srećnika, kome unutrašnja rascvjetala vatra sreću na lice iznosi, oči nakvasi.
A tako često, neka druga, koja naleti sa mrkle poljane, to isto srce, isto oko, uobliči u bolnu ranu iz koje procuri očajna tečnost što se jednako suzom zove.
Budimo naredni.
To su samo talasi, što ih život i prilike rode.
Radujmo se.
I tugujmo.
Puni naklona.
Prema sopstvenom dostojanstvu.
Tmine unutrašnje, mrkle su noći, koju narav, proistekla iz njih samih, sakriva od zvijezda, ljetnjeg mjeseca, od pjesama noćnih trubadura.
Od šumova života.
