Iako se počeci partije vezuju za 1918. godinu, kada se sastojala od nekoliko malih grupa nacionalista na čelu sa Antonom Drekslerom, koji ih je ujedinio u "Komitet nezavisnih radnika", za dan osnivanja računa se 5. januar 1919. godine, kada je Dreksler, uz pomoć novinara Karla Harera osnovao "Radničku partiju Njemačke."
Partija se sastojala od ljudi nezadovoljnih odnosom država pobjednica prema Njemačkoj nakon Prvog svjetskog rata, naročito rezigniranih Versajskim ugovorom, koji je "ponizio Njemce." Njihov program zasnivao se na anti-kapitalizmu, anti-marksizmu, anti-semitizmu, anti-komunizmu i rasizmu, koji je bio centralni postulat partije. Mržnju prema jevrejskoj populaciji oslikavalo je i to što je do kraja 1920. godne, jedan od glavnih izvora finansiranja partije bila prodaja cigareta koje su se zvale "Anti-Semit."
Mladi vojnik na zadatku
Tada mladi vojnik Adolf Hitler poslat je od strane tadašnjih vlasti da se infiltrira u Radničku partiju, koja je počela da izaziva sumnju našavši se na radaru vlasti usljed svoje zapaljive retorike i kontroverznog političkog programa.
Hitler je svojim entuzijazmom ostavio izuzetno upečatljiv utisak na Drekslera, koji mu je ponudio člansku kartu 555 (zapravo je bio 55. član, ali je Partija namjerno dodavala cifru 500 kako bi preuveličala brojnost članova), što je budući vođa Njemačke prihvatio i već 1920. godine postao šef propagande Radničke partije.
Hitler je počeo da privlači veliki broj ljudi svojim nacionalističkim i rodoljubivim govorima, u kojima je Njemce predstavljao kao "uzvišenu rasu" a Njemačku kao "džina koji ustaje." To je rezultiralo da 24. februara 1920. godine održi svoj prvi veliki govor na skupu kojem je prisustvovalo 2000 ljudi. Hitler je tada po prvi put promijenio manifest stranke, koji se sastojao od 25 tačaka, i učinio ga mnogo radikalnijim. Istog dana promijenjen je i naziv partije u "Nacionalsocijalističku radničku pariju Nemačke."
Budući firer se polako nametao kao vođa, potpuno istisnuvši osnivače partije iz slike. Nakon njegovog govora, sve se promenilo. Članovi partije moglii su da postanu samo "čisti arijevci, neuprljanog njemačkog porekla", a dva glavna cilja bila su širenje teritorijalnih granica i anti-semitizam.
Postao je i zvanični predsjednik partije, a prva stvar koju je uradio po stupanju na poziciju jeste eliminisanje svih neistomišljenika iz stranke, kada je i zvanično proglašen firerom (vođom).
Vjerovao je da najveće spoljne neprijatelje Njemačke države - Britaniju, Francusku i SSSR - kontrolišu Jevreji, te je stoga svu svoju energiju usmjerio na njihovo potpuno uništenje, što unutar, što van granica Njemačke.
Optužen za izdaju države
Nakon što je Francuska usljed njemačkog neplaćanja ratnog duga okupirala Rur, Hitler i njegova partija pokušali su takozvani "Pivnički puč", u pokušaju rušenja vlade u Berlinu. Tom prilikom, vojska je usmrtila 16 nacista, a Hitler je uhapšen i optužen za izdaju države. U zatvoru je napisao i svoje djelo "Moja borba" (Mein Kampf), koje je postalo svojevrsna "nacistička biblija."
Nacistička partija je zabranjena, ali ne zadugo. Hitler je oslobođen krajem 1924. godine i odmah je krenuo u reorganizaciju i ponovno osnivanje svoje partije. Za svoje zamjenike postavio je trojicu oficira koji će ostati upamćeni kao jedni od najvećih zločinaca u istoriji svijeta - šefa Gestapoa Hajnriha Himlera, ministra prooagande Josefa Gebelsa i po mnogima, drugog najmoćnijeg čoveka u nacističkoj Njemačkoj Hermana Geringa.
Najveća greška u životu jednog šefa države
Duboka ekonomska kriza i nemaština koje su prožimale njemačko društvo bile su idealne za rast Hitlerove partije, kojoj je svakodnevno pristupao sve veći broj nezadovoljnih građana, dok su snage ozloglašene SS policije već tada brojale 400.000 članova.
U martu 1932. godine Hitler se kandidovao na izborima za predsjednika protiv aktuelnog šefa države Paula fon Hindenburga, osvojivši 36,8 odsto u drugom krugu izbora, naspram Hindenburgovih 53 odsto. Na nagovor nacionastički nastrojenog medijskog magnata Alfreda Hugenberga i generala Kurta fon Šlajšera, predsjednik je imenovao Hitlera za kancelara Njemačke 30. januara 1933. godine, čime je načinio vjerovatno najveću grešku u životu.
Hitler se ustolilčio kao neprikosnoveni vođa i diktator, nakon čega je uslijedilo brutalno obračunavanje sa "protivnicima Njemačke" - Jevrejima, Romima, slovenskim narodima, komunistima, homoseksualcima...
Njegova bolesna želja za ekspanzionizmom i izgradnjom "Velikog njemačkog carstva" dovela je do izbijanja Drugog svjetskog rata, najsmrtonosnijeg sukoba u istoriji svijeta, u kojem je život izgubilo više od 55 miliona ljudi.
Izvor: blic.rs
