Dana 8. oktobra 1919. godine počeo je Transcontinental Reliability and Endurance Test, u kojem su vojni piloti pokušavali da prelete Sjedinjene Američke Države i potom se vrate na polaznu tačku. Učestvovao je 61 avion, pri čemu je 46 letjelo sa Long Ajlenda prema zapadu, dok je 15 aviona iz San Franciska krenulo prema istoku.
Cilj nije bio samo trkački rezultat. Američka vojska željela je da provjeri koliko su avioni, oprema i piloti spremni za duga putovanja i teške uslove letenja. Piloti su letjeli uglavnom u avionima De Havilland DH-4, često u otvorenim kabinama, izloženi hladnoći, lošem vremenu i tehničkim problemima.
Putovanje je bilo izuzetno rizično. Prema Nacionalnom parku SAD, samo devet aviona uspjelo je da pređe cijeli kontinent, dok je tokom pokušaja poginulo devet pilota. Među njima su bili major Dana H. Crissy i njegov navigator, narednik V. Thomas, koji su stradali prvog dana kod Salt Lake Cityja prilikom pokušaja slijetanja.
Ipak, neki su uspjeli da završe put. Među njima je bio poručnik Alexander Pearson, koji je u oba smjera prešao kontinent za 40 sati, 14 minuta i osam sekundi stvarnog vremena leta, što je tada predstavljalo svjetski rekord.
Poduhvat je pokazao koliko je avijacija 1919. godine još bila u ranoj fazi razvoja, ali i koliko je bila velika ambicija da se vazdušnim putem povežu suprotne obale SAD. Iskustva stečena tokom testa pomogla su vojsci da uvidi koliko su za ovakve letove važni pouzdaniji avioni, bolja infrastruktura i pripremljeni piloti.
