Legenda žitelja ovog sela u barskoj opštini govori o tome da niko nikada nije htio, niti smio, otkinuti ni list, a kamo li odlomiti granu, sa najstarijeg stabla ovog kraja, jer bi mu „usahla ruka” ili mu se „u kuću desilo neko zlo”. Zato je puštan da raste nesmetano, do obima od skoro pet i po metara, a samo bi, u slučaju da od težine i starosti otpadne dio stabla ili grana, ono sklanjano sa strane da ne smeta putu. Sa njega su godinama padale grane unaokolo, ali niko nije htio da ih prihvati ili da koristi za loženje.
I ovoga puta, kao i u prethodnim slučajevima, ističu mještani, grana je pala na samo par metara od kuća, ne oštetivši ništa. Tako je, kažu, od pamtivijeka.
Ž. M.
