Tijelo se stavi u kontejner i nekoliko nedjelja se razgrađuje. Proces se odvija u posebnim objektima. Pod dejstvom mikroba tijelo se razgrađuje u prisustvu iverja, trave i slame. Poslije mjesec dana i procesa zagrijevanja da bi se uništila svaka zaraza, tijelo se može pomiješati sa zemljom. Ta nova „smjesa“ može da se koristi za cvijeće, povrće ili drveće.
Jedna američka kompanija je saopštila da se tim ekološkim procesom može uštedjeti do tona ugljenika u odnosu na kremaciju ili klasičnu sahranu. Tradicionalne sahrane uključuju kovčeg, odnosno potrošnju drveta, zemlje i druge prirodnih resursa. Zagovornici te prakse smatraju da to nije samo ekološki prihvatljiva opcija, već i praktična u gradovima u kojima ima sve manje prostora za nova groblja.
Vašington je 2019. godine bio prva američka država koja je legalizovala tu praksu. Potom su to učinili Kolorado, Oregon, Vermont i Kalifornija.
