Poslanik Evropskog saveza Miloš Đuričković osvrnuo se na jučerašnju sjednicu Skupštine Crne Gore na kojoj je trebalo da se odlučuje o razrješenju predsjednika parlamenta Andrije Mandića, ali koja nije održana zbog nedostatka kvoruma, te se postom na društvenim mrežama obratio europarlamentarcima i Evropljanima.
Njegovo obraćanje prenosimo integralno:
Dragi Evropljani,
Dragi europarlamentarci,
Treba nam vaša pomoć.
Tačnije, potrebni ste nam za jedan mali eksperiment. Ništa komplikovano. Samo zažmurite, brojite do deset, pratite naš glas i zamislite sljedeće.
Toplo je popodne, 27. avgust 2026. godine. Na telefonu čitate vijest da je u pritvoru u Hagu preminuo Ratko Mladić - čovjek koji je pravosnažno osuđen za genocid, zločine protiv čovječnosti i ratne zločine i koji je osuđen na doživotnu kaznu zatvora.
Presudom je potvrđena njegova odgovornost za genocid počinjen u Srebrenici 1995. godine.
Ako vam je lakše, možemo otići još malo dalje u prošlost. Zamislite da umjesto Ratka Mladića čitate ime Hermann Göring.
Samo zamislite.
Nekoliko sati kasnije, na telefonu stiže nova udarna vijest.
Predsjednica Evropskog parlamenta, Roberta Metsola, izjavila je saučešće povodom smrti Ratka Mladića.
I zamislite da pročitate:
„Upravo sam Darku Mladiću, u svoje ime i u ime @EPPGroup, uputila saučešće povodom smrti njegovog oca, generala Ratka Mladića.“
Potpis: Roberta Metsola, predsjednica Evropskog parlamenta.
Zastanite na trenutak.
Vi ste građanin Evropske unije. Vjerujete u Evropu. U evropske institucije. U evropske vrijednosti. U ideju da su mir, sloboda, demokratija, ljudsko dostojanstvo i vladavina prava temelji na kojima je izgrađena savremena Evropa.
A onda vidite da predsjednica institucije koja bi trebalo da predstavlja evropske građane izražava saučešće porodici čovjeka pravosnažno osuđenog za genocid, zločine protiv čovječnosti i ratne zločine.
Lupite šakom o sto.
Kažete: Dosta je.
Kažete: Ovo je crvena linija.
Kažete: Ovo nije i nikada neće biti moja Evropska unija.
Kažete: Metsola više ne može biti predsjednica Evropskog parlamenta.
Fast forward.
Podnijeli ste inicijativu za smjenu predsjednice Evropskog parlamenta i ulazite u zgradu Parlamenta na sjednicu na kojoj treba da se glasa o njenoj smjeni.
Zdrav razum vam govori da će biti dovoljno glasova.
Ako već nema ostavke, valjda će postojati odgovornost.
Ali onda saznajete da je značajan broj vaših kolega poslanika izložen pritiscima, prijetnjama i ucjenama i da im je onemogućeno da se pojave u zgradi Evropskog parlamenta.
Ulazite u plenarnu salu.
I shvatate da su ogromnom broju poslanika oduzete kartice kojima potvrđuju prisustvo, utvrđuju kvorum i glasaju.
Tražite da se utvrdi kvorum. Predsjednica Metsola to odbija. Ubrzo shvatate da nema direktnog prenosa sjednice. Da je prisustvo medija zabranjeno.
Da javnost ne može da vidi šta se događa u instituciji koja bi trebalo da bude jedan od simbola evropske demokratije.
Protestvujete.
Predsjednica Metsola i generalni sekretar Evropskog parlamenta ulaze u raspravu sa vama i vašim kolegama.
Predsjednica govori da sjednice nema. Da ne može biti održana.
I onda odlučuje da je ne održi. Napusti salu. Vrata se zatvaraju.
I sada - brojite do deset. Otvorite oči. Duboko udahnite. Zadržite dah. Izdahnite. Smirite se.
A sada vas pitamo nešto sasvim jednostavno.
Šta je vaš sljedeći korak? Da li nastavljate da radite regularno? Da li se vraćate dnevnom redu, komisijama, amandmanima, procedurama i saopštenjima?
Da li nastavljate da radite na jačanju tržišta Evropske unije, rastu životnog standarda, zaštiti životne sredine, prijemu novih članica i svim drugim politikama kojima se evropske institucije svakodnevno bave?
Ili…
U trenutku kada su pogaženi osnovni principi na kojima ta institucija počiva, odlučujete da više nije dovoljno samo nastaviti da radite „regularno“?
Da li tada ustajete?
I da li tada, možda prvi put poslije mnogo godina, čujete ono što je Evropa čula prije više od dva vijeka:
Allons enfants de la Patrie,
Le jour de gloire est arrivé !
Contre nous de la tyrannie…
