To, nažalost, ništa ne govori o moćnicima u Srbiji jer najbogatiji u Srbiji nikada nisu plaćali ovaj porez, a neće ni ubuduće sa ovakvim zakonom. Prosto, prihodi od kapitala ne računaju se u osnovicu. Uz to, porez plaćaju isključivo fizička lica pa je vlasnicima korporacija legalno moguće da svaki dinar knjiže kao prihod firme. Milioni nisu uplaćeni na njihovo ime, nego na ime firme zbog čega se iz evidencije u to koliko je navodnih milionera podnijelo prijavu ne može apsolutno ništa saznati o stvarnim prihodima najbogatijih pojedinaca. A baš tu bi evidenciju trebalo da pruži ovaj zakon.
Limit od 1,58 miliona dinara od koga počinje da se naplaćuje porez postavljen je tako da štiti srednji sloj i udara na buržuje. Međutim, takvima je najlakše da iskoriste sve rupe ovog zakona, a mnogo ih je. Oni koji nemaju firmu uvijek mogu novac da uzmu na ruke ili ga provuku kroz račun „kumove firme“. Savetnici, konsultanti, programeri i slično mogu ga provući i kroz ugovor o dijelu, odnosno autorskom honoraru i istina platiti ovaj namet, ali višestruko manje nego što bi trebalo.
