U pitanju je ostvarenje u kojem su predočene priče iz života ljudi iz ratom zahvaćenog Donbasa. Pritom, neke od njih zaista postoje, sama rediteljka provela je vrijeme slušajući lokalno stanovništvo o tome kroz šta su sve prošli od početka ruske okupacije, a prvo je od toga napravila pozorišni komad. Nakon toga, uslijedio je i film – koji je na kraju završio i kao ovogodišnji kandidat Ukrajine za Oskar.
Omnibus od četiri priče (izvorno pet) uslovljene okolnostima rata u Donbasu, sa scenarističke strane je besprekoran. Što se same produkcije tiče, film je zaista sniman u područjima zahvaćenim sukobima u Donbasu, uglavnom uz angažman glumaca iz lokalnih pozorišta, pa je sve potrajalo – gotovo dvije godine.
Naposljetku, rezultat su snažne priče o tome u kojoj užasavajućoj mjeri rat može dovesti do potpune dehumanizacije, pri čemu u svakom od segmenata glavne žrtve jesu žene, pa i djeca, odnosno tinejdžerke.
U drami koja povremeno zna popirimiti izglede horora, svaka priča protiče uz veliku tenziju, a prva od njih upravo počinje sa lošeg puta, gdje pratimo raspravu pripitog direktora škole sa ukrajinskim vojnicima. Dešavanja u toj priči svojevrstan su uvod u drugu – u kojoj tri tinejdžerke u beznadežnoj sredini, na autobuskom stajalištu čekaju partnere – vojnike koji im, u zamjenu za seks, povremeno doturaju jeftine poklone.
Najmučnija, ujedno i najjača, bez sumnje je treća priča – o novinarki koja u nekadašnjem SPA centru prolazi kroz fizičko i seksualno nasilje od strane ruskog vojnika. Kroz niz morbidnih, sadističkih momenata, u vjerno dočaranoj mračnoj atmosferi, pratimo priču u kojoj nestaje svaki nagovještaj ljudskosti i dostojanstva, no na kraju slijedi veliki obrt. Treba pomenuti i da je izuzetno tešku ulogu na bravurozan način tumačila glumica Marina Klimova.
Posljednja priča najprije svjedoči o tome koliko je Natalija Vorožbit dobra kao scenaristkinja. Sve počinje tako što mlađa žena, prolazeći kroz nepoznato selo, zgazi kokošku i nudi se da vlasnicima plati štetu.
Nije lako uspjeti u namjeri da putem ekrana dočarate istinsko beznađe, dehumanizaciju i brutalnost koju rat donosi pojedincu – onom običnom, koji se ne bori, koji je, rekli bi, samo na pogrešnom mjestu u pogrešno vrijeme. Još je teže u toj namjeri izbjeći prenaglašavanje, neki bi rekli i patetiku. No, Natalija Vorožbit uspjela je i u jednom i u drugom, zbog čega je “Bad Roads” film koji zaista ima posebnu težinu.
Nije slučajno što upravo sada donosimo priču o ukrajinskom filmu. Naime, crnogorski korisnici Cinemaxa upravo ovih dana mogu da odgledati na jednom od njihova dva kanala.
