"Hotel Podgorica, najbolje djelo arhitektice Kane Radević je odavno postao jedno od kultnih mjesta grada, jednako poštovan od stručne i laičke javnosti. Kana je ovaj objekat projektovala sa najvišom dozom poštovanja ambijenta i materijala, maštovito i suptilno; zato je i reperezentativni primjer arhitekture druge polovine dvadesetog vijeka i kulturno dobro neprolazne vrijednosti. Matica je svjesna da se grad razvija i da treba graditi nove i moderne objekte, ali upozorava da se gradnjom bez vizije i bez poštovanja već izgrađenog može izgubiti duša grada i stvoriti urbanistički haos kao „spomenik“ doba tranzicije. Planiranom izgradnjom visoke poslovne kule u neposrednoj blizini hotela Podgorica otpočinje opasna „dubaizacija“ obala Morače i narušavanje ambijenta i samog hotela Podgorica koji je skladno uklopljen u pejzaž", saopšteno je Portalu Analitika iz Matice crnogorske.
Matica crnogorska je u svom programu Crna Gora na evropskom putu konstatovala da Crna Gora nije do danas pokazala adekvatnu brigu o svom kulturnom nasljeđu i skreće pažnju na propuste u procesu donošenja odluka o gradnji.
U ovom kao i mnogim drugi slučajevima stihijne gradnje i udovoljavanju trenutnih interesa investitora, nije vođena potrebna javna rasprava. U tome najviše odgovornosti snose arhitekti i urbanisti koji se nedovoljno zalažu za profesionalne standarde u procesu izgradnje DUP, a opštinska administracija što formalizuje javnu raspravu, tako da reagovanja građana uslijede kad je već kasno. Matica crnogorska reaguje i zbog toga što je Svetlana Kana Radević kao potpredsjednica Matice crnogorske devedesetih godina aktivno sudjelovala u antiratnom pokretu i borbi za očuvanje crnogorskog identiteta i dostojanstva. Njeno shvatanje zaštite prostora ušlo je u dokumenta Matice u čijem Programu stoji: Neophodno je spriječiti tekuću devastaciju kulturnog nasljeđa, i, šire uzevši, kulturnog pejzaža, kao posljedicu nekontrolisanog i neadekvatnog urbanističkog i uopšte prostornog razvoja. Očito je da se kulturno nasljeđe crnogorskome društvu i dalje posmatra više kao kočnica razvoja a manje kao resurs. Tako se, zbog neusklađenosti politike zaštite nasljeđa sa strategijama društveno-ekonomskog razvoja, nemilosrdno devastiraju i oni slojevi nasljeđa koji nijesu, ali i oni koji jesu zaštićeni", ističe se u saopštenju.
