Pjesma „Rolingstonsa“ istoimenog naziva bila je muzička pozadina njene prve kampanje prije osam godina, kada je postala prvi ženski kancelar u istoriji Njemačke. Sada se taj amerikanizovani nadimak Merkelove mogao vidjeti na predizbornim plakatima koji su pristalice njene Hrišćanskodemokratske unije i sestrinske bavarske Hrišćanskosocijalne unije držale na mitinzima.
Od 2005. naovamo mnogo toga se izdešavalo u Evropi, prije svega svjetska ekonomska kriza, koja je sasjekla više od polovine članica eurozone, ali i novo ustrojstvo EU koja je dobila predsjednika i nezvaničnu ministarku spoljnih poslova. U svim tim izazovima Merkelova se pokazala kao dominantna figura i neko ko se najviše pita za sve u Uniji, pomjerivši tas francuko-njemačke ravnoteže moći kao osnove EU na stranu Berlina. Upravo ovo lice Merkelove kao najmoćnije žene Evrope, kakvom je predstavljaju mediji, i međunarodni kredibilitet, a u slučaju manjih država i strahopoštovanje, karakteristike koje je prate na svakom koraku ključni su razlog što joj građani Njemačke i dalje vjeruju, pišu beogradski mediji.
Dopisnik Blica piše da će Volfgang Šojble, ministar finansija i jedan od rijetkih koji ne zazire od Merkelove, vjerovatno će ostati na toj ključnoj poziciji i naredne četiri godine ukoliko kancelarka uspije da formira vladu s liberalima, njenim aktuelnim koalicionim partnerima. U slučaju velike koalicije sa Socijaldemokratskom partijom Nemačke, kakva je postojala tokom prvog mandata Merkelove, pozicije ministra finansija i spoljnih poslova mogle bi da pripadnu socijaldemokratama. Kao potencijalni kandidati za vođenje portfelja finansija pominje se Frank-Valter Štajnmajer, bivši šef diplomatije, ali i Per Štajnbrik, vjerovatno neuspješni kandidat za kancelara.
Na čelo nemačke diplomatije mogao bi da stane Zigmar Gabrijel, šef socijaldemokrata.
