Crkva ima pravo i obavezu na vlastitu politiku, ona shodno tome mora biti spremna i da trpi reakcije na njenu politiku i da prihvati da bude politički ocjenjivana. Zato ponekad čude nervozne reakcije, kada neko s pravom ili bez njega, uzme za shodno da se kritički osvrne na djelovanje, rad i ideologiju bilo koje Crkve ili vjerske zajednice u Crnoj Gori. Kritike se moraju hrišćanski otrpjeti.

Suština svakog pravnog sistema, po vlastitom poimanju, satkana je uglavnom u jednoj jedinoj odlučnoj činjenici, a to je veza između duhovnog bića države (pravne, dakako) koje je ispunjeno sviješću o obaveznosti pravne norme i njenog materijalnog bića koji se u praksi izražava kroz bezpogovorno poštovanje propisanog. Znameniti Gustav Radbruh je govorio „da sva filozofija prava obuhvata sve ono što se naziva SADRŽAJIMA, a ne samo ono što su FORME I STRUKTURE“ . A moj nekadašnji profesor Slobodan Perović (sa kojim sam imao čast da dijelim pravdu u Sudu SCG), zapisao je:“ Kada je sudija samo automatizovani primjenjivač zakonske norme, a i one koja u tolikoj nepodnošljivoj mjeri protivrječi pravdi, onda se uloga sudije svodi na neku vrstu svoje suprotnosti. Jer, kao što smrt zatvara fizički deo ličnosti, tako i pozivitizam zatvara raskoš prava i suštinu pravde.“

Piše: prof. dr Blagota Mitrić